Wszystkie posty Marzena Kalinowska

covid

Stosowanie heparyn w terapii COVID-19: najnowsze doniesienie

Postępowanie terapeutyczne w SARS-CoV-2 obejmuje zarówno leczenie przeciwdrobnoustrojowe (w tym leki przeciwwirusowe) jak i immunomodulujące oraz wspomagające. Europejska Agencja ds. Leków (EMA) jak dotąd zatwierdziła do leczenia COVID-19 dwie substancje: remdesiwir (badanie kliniczne NIAID-ACTT-1) i deksametazon (RECOVERY). Osocze ozdrowieńców, preparaty immunoglobulin neutralizujących SARS-CoV-2, czy przeciwciała monoklonalne (tocilizumab) są obecnie stosowane jako eksperyment leczniczy. Wielu pacjentów w ramach leczenia wspomagającego wymaga postępowania przeciwzakrzepowego z uwagi na pojawiające się powikłania zakrzepowo-zatorowe prowadzące np. do zatorów płucnych czy udarów. Zwiększoną częstość takich incydentów przypisuje się uogólnionej reakcji zapalnej w przebiegu COVID-19; również pośmiertne badania histologiczne potwierdzają występowanie mikrozatorów w tętniczkach płucnych.1 Pojawiają się także pytania o możliwości stosowania z powodu zachorowania na COVID-19 profilaktyki przeciwpłytkowej (kwas acetylosalicylowy) bądź przeciwzakrzepowej (heparyny). Skuteczność heparyn jest obecnie przedmiotem szeregu badań eksperymentalnych i prób klinicznych (np. ATTACC; COVID-19 HD; HESACOVID; INHALE-HEP, i inne).

Z kolei dwie prace opublikowane na łamach Thrombosis and haemostasis2 oraz British Journal of Clinical Pharmacology3 podejmują kwestię aktywności przeciwwirusowej heparyn. W pierwszej pracy przedstawiono wyniki badań in vitro z użyciem linii komórkowej Vero (Vero Cell Culture) i zastosowaniem technik modelowania molekularnego. Wykazano, że heparyna destabilizuje (wywołuje zmianę konformacyjną) w domenie wiążącej receptor zlokalizowanej w obrębie podjednostki S1 białka S („kolca”) (Spike protein receptor-binding domain – S1 RBD). Umożliwia ono koronawirusowi wnikanie do komórek. Białko S jest też celem szczepionek zarejestrowanych aktualnie w Europie (dwóch szczepionek mRNA – Pfizer/BioNTech; Moderna i szczepionki wektorowej – AstraZeneca).
W drugiej pracy przetestowano preparaty heparyn niefrakcjonowanych (UFH) jak drobnocząsteczkowych (LMWH), w tym enoksparyny i dalteparyny, pod kątem aktywności przeciwwirusowej (linia komórkowa Vero/hSLAM). W tym przypadku potwierdzono bezpośredni wpływ heparyn na hamowanie wiązania RBD z ludzkim receptorem białka ACE2. Autorzy doniesienia wskazują na konieczność dalszych badań – zwłaszcza nad heparynami niefrakcjonowanymi podawanymi wziewnie – w aspekcie dodatkowych korzyści dla pacjentów obciążonych szczególnie dużym ryzykiem powikłań zakrzepowych na oddziałach intensywnej terapii (OIT).

 

Źródło:

  1. https://www.mp.pl/covid19
  2. Mycroft-West CJ et al. Heparin Inhibits Cellular Invasion by SARS-CoV-2: Structural Dependence of the Interaction of the Spike S1 Receptor-Binding Domain with Heparin. Thromb Haemost. 2020; 120(12):1700-1715.
  3. Tree JA, et al. Unfractionated heparin inhibits live wild type SARS-CoV-2 cell infectivity at therapeutically relevant concentrations. Br J Pharmacol. 2021; 178(3):626-635.
kondolencje

Kondolencje

Poruszeni odejściem Pani dr n. med. Marii Constantinou,

absolwentki Wydziału Farmaceutycznego,

wieloletniego pracownika Katedry Genetyki Klinicznej i Laboratoryjnej

Władze Wydziału Farmaceutycznego, pracownicy oraz studenci

Rodzinie i Bliskim pragną złożyć wyrazy głębokiego współczucia i żalu.

Cześć Jej pamięci !!

publikacja

Sukces publikacyjny pracowników Wydziału Farmaceutycznego

Najnowsza publikacja pod tytułem “Phytochemical Profile and Antioxidant Activity of Aerial and Underground Parts of Salvia bulleyana Diels. Plants” autorstwa pracowników Zakładu Biologii i Botaniki Farmaceutycznej (Izabela Grzegorczyk-Karolak, Marta Krzemińska) oraz Farmakognozji (Aleksandra Owczarek, Monika Olszewska) została wybrana do prezentacji na stronie głównej czasopisma Metabolites (IF = 4.097).

Celem pracy była identyfikacja i ilościowe oznaczenie związków fenolowych, a także wstępne oszacowanie potencjału antyoksydacyjnego ekstraktów z korzeni i pędów chińskiej rośliny leczniczej, Salvia bulleyana. Jest to pierwsza tak szczegółowa analiza fitochemiczna surowców pochodzących z tego gatunku, która wskazuje na ich obiecującym potencjał jako produktów funkcjonalnych wspomagających leczenie i profilaktykę chorób cywilizacyjnych.

https://www.mdpi.com/journal/metabolites

https://www.mdpi.com/2218-1989/10/12/497

 

publikacja

kondolencje

Kondolencje

Śmierć stawia nas  w obliczu bezsilności,
która nas obezwładnia i  zabiera w nieznane.
A kiedy pojawia się kradnąc ukochaną osobę ,
przeszywa serce bólem i odznacza w nim swoje piętno,
które przypomina nam jacy jesteśmy wobec niej bezsilni.

 

 

 

Łącząc się w bólu z Kierownikiem Dziekanatu
mgr Alicją Wrężel
składamy wyrazy głębokiego żalu i szczerego współczucia
z powodu śmierci Męża Marka, wieloletniego pracownika Uniwersytetu Medycznego.

Władze oraz wszyscy pracownicy Wydziału Farmaceutycznego

Uroczystości pogrzebowe odbędą się 10 grudnia br. o godzinie 13:00 na Cmentarzu Komunalnym „Doły”

11 grudnia br. o godzinie 18:00 w Kościele św. Teresy i św. Jana Bosko w Łodzi przy ul. Kopcińskiego 1/3 zostanie odprawiona Msza święta w intencji zmarłego od pracowników Wydziału Farmaceutycznego.

pomysł

Czy inhibitory konwertazy angiotensyny (ACEI) mają niekorzystny wpływ na przebieg COVID-19?: najnowsze doniesienie

Od początku pandemii trwa dyskusja o potencjalnym wpływie leków związanych bezpośrednio z funkcjonowaniem układu renina–angiotensyna-aldosteron (RAAS) na rokowanie pacjentów z SARS-CoV-2. Pojawiły się wówczas hipotezy, że za większą śmiertelność pacjentów z COVID-19 i chorobami współistniejącymi: nadciśnieniem tętniczym lub cukrzycą, może odpowiadać zwiększona ekspresja konwertazy angiotensyny typu 2 (ACE2), którą mogą wywołać leki stosowane w leczeniu tych chorób, w tym inhibitory ACE. Od lat prowadzone są badania nad udziałem ACE2 w procesie wnikania koronawirusów do komórek. Tym niemniej przyjęte założenie o związku między zwiększoną ekspresją ACE2 i większą zachorowalnością i/lub cięższym przebiegiem COVID-19 – nie zostało dotychczas poparte wynikami badań klinicznych. Z kolei wyniki badań przedklinicznych in vitro i na zwierzętach oraz ostatnio zakończonych obserwacji klinicznych mogą wskazywać na ochronną rolę angiotensyny (Ang 1-7) w uszkodzeniu płuc związanym z COVID-191.

Tego problemu dotyczy również jedna najnowszych meta-analiz opublikowana na łamach British Journal of Clinical Pharmacology2. Dokonano w niej ilościowej syntezy wyników badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem pacjentów z zapaleniem płuc w przebiegu infekcji SARS-CoV-2 oraz z innych przyczyn. Analiza danych raportowanych w 10 badaniach klinicznych obejmujących łącznie ponad 8 405 tys. pacjentów potwierdziła korzystny wpływ leków z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny na zmniejszenie ryzyka zakażenia wirusem SARS-CoV-2 (OR: 0,87; p=0,014). ACEI zmniejszyły też ryzyko zapalenia płuc innego niż COVID-19 (26% redukcja ryzyka; OR=0,74; p<0,001). Sugerowany mechanizm może obejmować ograniczenie kompensacyjnej aktywacji układu RAAS. Taka aktywacja miałaby skutkować tachykardią i podwyższeniem ogólnoustrojowego oporu naczyniowego, a w następstwie – zwiększeniem obciążenia następczego lewej komory i zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen. Postulowane korzyści ACEI mają też dotyczyć podwyższenia poziomu substancji P i bradykinin, które mogą wzmacniać „ochronny” odruch kaszlowy. Przytoczona analiza wykazała też pewien wpływ blokady układu RAAS na zmniejszenie śmiertelności z wszystkich przyczyn (all-cause mortality) (OR=0,76; p=0,04). Co ciekawe potencjalne korzyści wynikające z terapii opartej na lekach z grupy antagonistów angiotensyny II (sartany) nie były tak jednoznaczne. Autorzy doniesienia wskazując na pewne ograniczenia metodologiczne (m in. znaczna heterogenność badań, jakość badań wyrażona skalą GRADE) podkreślili konieczność przeprowadzenia dalszych randomizowanych badań klinicznych celem porównania efektów tych dwóch grup leków w aspekcie ryzyka zakażenia i rokowania pacjentów z COVID-19.

 

Źródło:

  • Czy inhibitory konwertazy angiotensyny (ACEI) lub blokery receptora angiotensynowego (ARB) mają niekorzystny wpływ na przebieg COVID-19? https://www.mp.pl/covid19
  • Chu C, Zeng S, Hasan AA, Hocher CF, Kraemer BK, Hocher B. Comparison of Infection Risks and Clinical Outcomes in Patients with and without SARS-CoV-2 Lung Infection under Renin-Angiotensin-Aldosterone-System Blockade – Systematic Review and Meta-Analysis. Br J Clin Pharmacol. 2020 Nov 20. doi: 10.1111/bcp.14660.

Niedobór witaminy D a ryzyko zachorowania na Covid-19

Witamina D poza wielokierunkowym działaniem fizjologicznym w gospodarce wapniowo-fosforanowej oraz utrzymywaniu prawidłowej struktury i funkcji kośćca, wpływa także na układ odpornościowy, zwłaszcza jeśli chodzi o ochronę przed infekcjami. Badania wskazują, że spadek odporności w okresie jesienno-zimowym może być związany z mniejszą ekspozycją na promieniowanie słoneczne, a więc z niższym poziomem witaminy D.

W ostatnich miesiącach zwrócono szczególną uwagę na witaminę D, której suplementacja miałyby mieć potencjalnie korzystne działanie zarówno w profilaktyce, jak i leczeniu COVID-19. Dostępne informacje sugerują, że uzasadnione jest podawanie chorym na COVID-19 witaminy D w dużej dawce (50 000 IU 2 razy w tygodniu). Miałoby to być szczególnie korzystne u tych pacjentów, u których poziom witaminy D w surowicy jest niski.

Jedna z najnowszych prac opublikowana przez naukowców z Hospital Universitario Marqués de Valdecilla dowodzi, że 82,2 % z 216 pacjentów z COVID-19 leczonych w tym szpitalu w marcu 2020 roku miało niedobór witaminy D. Co istotne, mężczyźni mieli niższy poziom witaminy D niż kobiety. Ponadto, chorzy na COVID-19, u których zaobserwowano niższy poziom witaminy D mieli również podwyższone poziomy markerów stanu zapalnego w surowicy, w tym ferrytynę i D-dimery. W grupie kontrolnej (osoby w podobnym wieku, z tego samego obszaru geograficznego) niedobór witaminy D zaobserwowano u 47,2 % osób. Wyniki te wskazują na większą częstość występowania niedoboru witaminy D u hospitalizowanych pacjentów z COVID-19 w porównaniu z grupą kontrolną. Warto podkreślić jednak, że nie znaleziono związku między stężeniem witaminy D a ciężkością choroby, w tym śmiertelnością. Autorzy badania przyznają także, iż wyniki przeprowadzonych badań nie wykazują, że niedobór witaminy D jest czynnikiem ryzyka zarażenia się chorobą.

Źródło:
J. L. Hernández, D. Nan, M. Fernandez-Ayala, M. García-Unzueta, M. A. Hernández-Hernández, M. López-Hoyos, P. Muńoz-Cacho, J. M. Olmos i współautorzy. Vitamin D Status in Hospitalized Patients with SARS-CoV-2 Infection. The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism, 2020; doi:10.1210/clinem/dgaa733.

kondolencje

Listopadowe wspomnienie

Listopad to miesiąc szczególnej pamięci o zmarłych

 

W dniu 4 listopada o godz. 18.00

w Kościele św. Teresy i św. Jana Bosko

w Łodzi przy ul. Kopcińskiego

zostanie odprawiona Msza Święta

w intencji zmarłych w minionym roku

nauczycieli akademickich oraz pracowników naszego Wydziału:

Profesora Ryszarda Wierzbickiego

Profesor Barbary Kotełko

Profesor Marii Michalskiej

Dr Stanisława Majeranowskiego

Dr Teresy Olczak-Andryszek

Mgr Małgorzaty Zysk

kondolencje

Kondolencje

Zmarła prof. dr hab. Maria Michalska

Z głębokim żalem i smutkiem zawiadamiamy, że w dniu 29 sierpnia 2020 roku zmarła prof. dr hab. Maria Michalska, kierownik Zakładu Chemii Organicznej Wydziału Farmaceutycznego Akademii Medycznej w Łodzi w latach 1977–1993.

Uroczystości pogrzebowe odbędą się 16 września 2020 r. o godz.: 14:00 na Starym Cmentarzy przy ul. Ogrodowej w Łodzi.

Pani profesor urodziła się w Krakowie 3 lipca 1923 roku. Do wybuchu II Wojny Światowej uczęszczała do Gimnazjum Polskiego w Gdańsku. Świadectwo dojrzałości uzyskała w czasie wojny uczęszczając na tajne komplety w gimnazjum im. Królowej Jadwigi w Warszawie. Rozpoczęte w 1942 roku studia chemiczne na tajnych kompletach Politechniki Warszawskiej przerwane zostały wybuchem Powstania Warszawskiego, w którym pani prof. Michalska czynnie uczestniczyła jako żołnierz AK.

Po zakończeniu wojny pani profesor kontynuowała studia chemiczne, początkowo na Politechnice Łódzkiej, a następnie w Uniwersytecie Łódzkim uzyskując w roku 1952 dyplom magistra filozofii w zakresie chemii. W 1958 roku w Uniwersytecie Łódzkiem otrzymała stopień kandydata nauk chemicznych (promotorem pracy była pani prof. dr hab. Zofia Jerzmanowska). Stopień doktora habilitowanego nauk farmaceutycznych w zakresie chemii organicznej pani prof. Michalska uzyskała w 1969 roku.

Pani prof. Maria Michalska, jeszcze jako studentka Uniwersytetu Łódzkiego rozpoczęła pracę w Katedrze Chemii Organicznej Wydziału Farmaceutycznego Akademii Medycznej w Łodzi, w której kontynuowała karierę akademicką zwieńczając ją uzyskaniem tytułu profesora nadzwyczajnego (1982) i stanowiska profesora zwyczajnego (1992).

Jako stypendystka fundacji Rockefellera odbyła staż naukowy w University of Cambridge (Anglia), w laboratorium kierowanym przez laureata nagrody Nobla, prof. Aleksandra Todda (1958-1959), a następnie w University of East Anglia w Norwich w zespole prof. Alana R. Katritzky’ego (1974). Jako Visiting Professor prowadziła wykłady w renomowanych zagranicznych ośrodkach naukowych m.in. Bochum University (Niemcy), University of Florida (Gainsville, USA), University of Wisconsin (Madison, USA), University of Jerusalem (Israel), Osaka University (Japonia), Max Planck Institut (Getynga, Niemcy).

Pod kierunkiem pani prof. Marii Michalskiej Zakład Chemii Organicznej stał się wiodącą jednostką prowadzącą liczące się w świecie badania w dziedzinie chemii cukrów.

Pani profesor była cenionym wychowawcą wielu pokoleń studentów prowadząc działalność dydaktyczną w zakresie chemii organicznej. Była promotorem w pięciu przewodach doktorskich. Spośród doktorantów pani profesor trzy osoby uzyskały stopień doktora habilitowanego.

Otrzymała nagrody Ministra Zdrowia, Polskiej Akademii Nauk i Rektora AM w Łodzi. Za swoją działalność zawodową i społeczną została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi i Medalem 50-lecia Akademii Medycznej w Łodzi.

W 2003 roku na Wydziale Farmaceutycznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi odbyło się Ogólnopolskie Sympozjum dedykowane pani prof. Marii Michalskiej, zaś w roku 2008 na uroczystym posiedzeniu Senatu Uniwersytetu Łódzkiego miało miejsce odnowienie doktoratu pani profesor.

Społeczność uniwersytecka przekazuje na ręce Bliskich i Przyjaciół Zmarłej Pani Profesor wyrazy współczucia.

kondolencje

Kondolencje

Z przykrością informujemy, że 27 sierpnia 2020 r. zmarła Prof. dr hab. n. farm. Barbara Kotełko, farmaceutka, w latach 1982–1999 Kierownik Zakładu Syntezy i Technologii Środków Leczniczych Wydziału Farmaceutycznego Akademii Medycznej , wychowawca i nauczyciel akademicki.

Głęboko poruszeni przesyłamy Rodzinie i Bliskim wyrazy serdecznego współczucia.

Nabożeństwo żałobne odbędzie się w dniu 07 września 2020r. o godz. 11:00 w Kościele św. Antoniego przy ul. Antoniego 40 w Łodzi.

Uroczystości pogrzebowe odbędą się 10 września 2020 r. o godz. 11:15 na cmentarzu Wojskowym w Warszawie.

   

 Wspomnienie

Prof. Barbara Kotełko urodziła się 31 stycznia 1927 r. w Drożęcinie (powiat Łomża). W czasie okupacji ukończyła Szkołę Chemiczną w Lublinie i uzyskała małą maturę. Tytuł zawodowy magistra farmacji otrzymała w 1951 r. na Wydziale Farmaceutycznym Akademii Medycznej w Łodzi. Doktorem nauk farmaceutycznych została w 1960 r., a doktorem habilitowanym – w 1967 r.

Od 1950 r. do końca swego życia zawodowego związana była z Katedrą i Zakładem Technologii Chemicznej Środków Leczniczych Akademii Medycznej w Łodzi, gdzie pełniła kolejno funkcje asystenta, adiunkta, docenta, od 1977 r. – profesora nadzwyczajnego, a w latach 1989-1999 – profesora zwyczajnego.

Pani Profesor jest współautorką kilkudziesięciu oryginalnych prac naukowych, 26 patentów i zgłoszeń patentowych, obejmujących metody syntezy nowych związków chemicznych. W swoim dorobku ma także kilka świadectw racjonalizatorskich oraz autorstwo skryptów dla studentów. Za swoją działalność naukową była wielokrotnie wyróżniona nagrodami Rektora i Ministra Zdrowia.

W czasie swojej pięćdziesięcioletniej pracy dydaktycznej prowadziła ćwiczenia i wykłady z syntezy i technologii środków leczniczych. Była promotorem ponad 100 prac magisterskich, czterech doktorskich, opiekunem pięciu rozpraw habilitacyjnych. Wielokrotnie była recenzentem w przewodach habilitacyjnych oraz w postępowaniach o tytuł profesora. Pani Profesor była także promotorem doktoratu honoris causa, przyznanego przez Akademią Medyczną w Łodzi dla Profesora Waltera Rieda z Uniwersytetu we Frankfurcie.

Wiele osób zawdzięcza pani Profesor swoje osiągnięcia i sukcesy.

Przez dwie kadencje była członkiem Senatu AM, Uczelnianej Komisji Dyscyplinarnej i Wydziałowej Komisji ds. Reformy Studiów Farmaceutycznych, przewodniczącą Komisji Rektorskiej ds. Inwestycji i Budżetu.

Poza pracą na Uczelni, kierowała także innymi zespołami badawczymi, m.in. w Instytucie Chemii Organicznej PAN w Warszawie (1976-1985) oraz Instytucie Przemysłu Farmaceutycznego w Warszawie (1976-1980). Przez wiele lat współpracowała z Instytutem Farmakologii PAN w Warszawie.

Pani Profesor była członkiem Komitetu Terapii Doświadczalnej PAN (1971-1986), Komisji Leku Syntetycznego PAN (1981-2000) oraz Komisji Farmaceutycznej KBN. Działała na rzecz Polskiego Towarzystwa Farmaceutycznego, Polskiego Towarzystwa Chemicznego i Łódzkiego Towarzystwa Naukowego.

Za zawodową i społeczną działalność została odznaczona między innymi: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Złotym Krzyżem Zasługi. Wyróżniona była tytułem  Zasłużony Nauczyciel, medalami: Brązowym, Srebrnym i Złotym za Zasługi dla Obronności Kraju oraz odznakami za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia i Za Zasługi dla miast Łodzi i Piotrkowa.

Pani Profesor pozostanie w naszej pamięci jako wzór Człowieka o ogromnej kulturze i wielkim sercu, zaangażowanego w sprawy naszej społeczności. Taką Ją zapamiętamy. Odejście Pani Profesor napawa nas smutkiem i żalem.